04.11.16 - Festiwal „Dziady”. Recykling

 

Przez 8 festiwalowych dni miałyśmy zaszczyt przyglądać się – co szczególnie ważne w obecnych czasach pełnych z jednej strony pragnienia mitów, zaś z drugiej podejrzliwości wobec wszelkiej mitologizacji – „Dziadom” jako projektowi kulturowemu. Otwierały i zamykały Festiwal tegoroczne głośne inscenizacje dramatu Mickiewicza: czternastogodzinny wrocławski spektakl Michała Zadary i warszawskie „Dziady” z Teatru Narodowego w reżyserii Eimuntasa Nekrošiusa. Codziennie odbywało się wiele wydarzeń takich jak: debaty, koncerty, pokazy, performances, wystawy… W ramach Festiwalu recyklingiem były remiksy słynnych przedstawień „Dziadów”, czyli współczesne sceniczne dyskusje z różnymi realizacjami przynależącymi do pamięci zbiorowej Polaków: od „Dziadów” wykonywanych domowym sposobem przez Mirona Białoszewskiego (1961) czy „Dziadów” z teatru ubogiego Jerzego Grotowskiego (1961) po „Dziady – dwanaście improwizacji” Jerzego Grzegorzewskiego (1995), nie pomijając historycznych inscenizacji Kazimierza Dejmka (1967) czy Konrada Swinarskiego (1973). W tym nurcie znalazły się także remiksy spektakli „Akropolis” Jerzego Grotowskiego i Jerzego Szajny (1962) oraz „Umarłej klasy” Tadeusza Kantora (1975) –przepojonych tym samym duchem co „Dziady”.

 

W ten sposób Festiwal stawał się testem, czy „Dziady” nadal są komentarzem metaspołecznym (czyli historią, którą polska zbiorowość opowiada samej sobie), a jeśli tak, to jaki właściwie jest dziś jego sens.

 

Ciekawym uzupełnieniem programu Festiwalu były pokazy rytualnych obrzędów przywoływania duchów zmarłych – odprawianych do dziś na wyspach i lądach Nowego Świata. Zwieńczeniem kilkuletniego projektu badawczego realizowanego przez Instytut Grotowskiego było zaprezentowanie „na żywo” publiczności festiwalowej ludowych rytuałów z Haiti i Brazylii.

 

 

 

 
X
Password:
Wrong password.